Satürn Güneş sistemindeki gezegenlerden biridir. Eğer bir uzay gemisi ile Satürn’e bir milyon kilometre yaklaşılabilseydi, Güneş sisteminin en görkemli görüntülerinden biri izlenebilirdi. Bu uzakIıktan Satürn, bulut kuşakları ile çevrili sarı renkli yassı bir küre olarak görünür. Satürn. en geniş yerinde çapı 120000 km.yi bulan bir gaz küredir. Çapı Dünyanın çapının dokuz katıdır. Gezegenin çevresinde ünlü halkalar yer alır.Halkaların çapı ise 275 000 km.’dir. Halkalar gezegenin gövdesine bitişik değildir. Satürn’ün bulut örtüsü ile halkaların kenarı arasında 11 000 kilometrelik bir açıklık vardır. Halkalar son derece incedir. En kalın yerde bile bu kalınlık birkaç kilometreyi geçmez. Hatta kimi astronomi uzmanları halkaların yalnızca birkaç santimetre kalınlığında olduğunu öne sürmüşlerdir. Halkalara tam kenarından dikeyolarak bakıldığında, en güçlü teleskoplarla bile görülmezler.
Halkalar milyonlarca toz ya da donmuş gaz taneciklerinden oluşmaktadır.
Hepsi, sonsuz sayıda aylar gibi, Satürn’ün çevresinde yörüngededir. Saniyede 18000 km. hızla ve aynı yönde gezegenin çevresinde dönerler. Bu taneciklede aynı hızda ve aynı yönde yol alacak bir uzay gemisi, halkaların içinde rahatça yolculuk yapabilir.ilk teleskonlar. halkaları açıkça göstermiyordu. Bu yüzden astronomi uzmanları gördüklerinin ne olduğunu pek açrklavarruvorlardı. Gökyüzünü teleskopla inceleyen ilk bilginlerden biri de olan Calile. Satürn’ün üçlü bir gezegen sistemi olduğuna inanıyordu. Bir büyük gezegeninher iki yanın-
da iki tane küçük gezegen olduğunu sanıyordu. Ancak iki yıl sonra küçük gezegenlerin kaybolduğunu görünce Galile’nin bu inancı sarsıldı. Gerçekte ise, Galile’nin Dünyadaki gözlem konumu halkaların kenar görüntüsünü verebilecek bir duruma gelmişti.
Ancak Calile’nin güçsüz teleskopuyla halkaları bu durumda izlemek olanaksızdı.Satürn’ün bu garip görüntüsü doğru bir biçimde, ilk defa 1655 yılında Hollandalı astronomi uzmanı Christiaan Huyghens tarafından açıklandı. Huyghens, Satürn’ün çevresinde sadece bir halka bulunduğunu sanmrştı. Yirmi yıl sonra birbirinden ince siyah bir çizgi ile ayrılan iki halka bulunduğu anlaşıldı. Bu siyah çizgi iç ve dış halka arasında yaklaşık olarak 3 000 km. genişliğinde, bir boşluktu. Bu boşluk, bulucusunun adıyla, Cassini bölmesi diye anılır.Daha sonra, iki parlak halkanın içinde koyu renkli bir üçüncü halka bulundu. Bu da diğerlerinden bir boşlukta avnlrnıştı. Ancak bu saydam halkanın içinden Satürn’ün gövdesi görülebiliyordu. Koyu renkli fakat saydam bir kurnaşa benzetilerek bu halkaya krep dendi. Bu halka kadar olmamakla birlikte, diğer halkalar da saydamdır. Halkaların içinden bazen parıldayan yıldızlar görülebilir.
En parlak halka orta halkadır. Bu halkadaki tanecikler daha yoğun olarak bir arada bulunur. Halkatan oluşturan maddelerin, bütün halkalarda aynı cinsten olması mümkündür.Görünen küre kendi çevresinde dönüşünü on saatte tamamlar. Gezegenin ekvatoru çevresindeki gazlar, bu hızlı dönüş yüzünden dışarı doğru savrulur. Satürn’ün basık biçiminin nedeni de budur. Kutupları arasındaki çapı, ekvator çapından 13 000 kilometre daha kısadır. Satürn’den daha büyük tek gezegen, ekvator çapı, 140 000 km. olan jüpiter’dir.
Satürn’ün atmosferi genellikle hidrojen, helyum, metan ve amonyak gazlarından meydana gelir. Gezegenin bulutlarının donmuş amonyak kristalIerinden oluştuğu sanılmaktadır. Doğu-batı doğrultusunda uzanan soluk bulut kuşakları jüpiter de bulunanlar kadar belirgin degildir.
Satürn’ün derinliklerinde metal ve kaya karışımı bir çekirdek bölümü bulunabilir. Içteki büyük başınç nedeniyle, hidrojen, metaisi bir katı yapı kazanmış olabilir. Satürn’ün Güneşe uzaklığı bir milyar kilometreden fazladır. Bu uzaklık Dünya ile Güneş arasındaki uzaklrğm aşağı vukan dokuz katıdır. Atmosferin en üst katmanlarındaki sıcaklık sıfırın altında 150 C derecedir. En yakın olduğu zaman bile, Satürn’ün ışığının Dünyaya varması bir saati bulur. Güneş çevresinde dönüşünü ise 29 1/2 yılda tamamlar.
Satürn’ün bilmen on uydusu vardır. En büyüğü olan Titan, aynı zamanda Cüneş sisteminde bulunan en büyük uydudur. Çapı 5 000 kilometre kadar olan Titan, aşağı yukarı Merkür gezegeni kadar büyüktür. Atmosferi oldugu bilinen tek uydu Titan’dır. Bu atmosfer metan ve belki de amonyaktan oluşmaktadır. lapetus uydusu, Satürn’den üç milyon kilometre uzaktadır. Bu uydunun bir yarısı diger yarısından daha parlaktır. Bu olgunun nedeni henüz açıklanmamıştır. Satürn’den 13 milyon kilometre mesafede bulunan Phoebe en küçük ve en uzak uydudur. Phoebe’nin çapı 160 kilometredir. Yörüngesi ise, diger uydulara oranla eğiktir. Phoebe’nin Satürn çevresinde dönüş yönü, öteki uyduların tersinedir.
janus uydusu 1966 yılında bulunmuştur. Bu uydu halkaların dış kenarında dönmektedir. Halkalar kenar görüntüsü verecek duruma gelinceye kadar Dünyadan görülmesi olanaksızdır.Uyduların, Satürn’ün halkaları üzerinde önemli etkileri vardır. Cassini bölümünün nedeni, en yakın üç uydunun çekim gücüdür. Orta ve iç halkalar arasındaki aralığın nedeni ise, ikinci en yakın uydu Mimas’ın çekim gücüdür.