Kurşun, esmer renkli, bükülgen bir metaldir. Bugün kullanılan kurşunkalemlerin böyle adlandırılmasının nedeni, geçmişte insanların yazmak ve çizmek için kurşun parçaları kullanmış olmalarıdır. Kurşun çok yumuşak bir metaldir. Bir parça kurşunla bir kağıt çizilirse, metalin sert yüzey üstünde sürttüğü yerde gri lekeler oluşturduğu görülür. Kurşunkalemler bugün kurşundan değil, karbonun bir biçimi olan grafitten yapılmaktadır.
Eski Mısır’da kurşun diğer metalleri birleştirmek için kullanılıyordu. Çinliler, Yunanlılar ve Romalılar bu metali süs eşyası ve para yapımında kulIanmışlardır. Bunun nedeni kurşunun kolay eritilip kolay biçimlendirilmesidir.
Kurşun diğer birçok metalden daha düşük derecede erir. Kurşunla az miktarda kalay birleştirilerek lehim elde etme olanağı vardır. Lehimin kurşundan daha düşük bir ergi me noktası vardır; fakat soğuduğu zaman kurşundan serttir. Lehim metal parçalarını birleştirmek ve elektrik bağlantıları yapmak için çok kullanılır.
Kurşun havadaki ve topraktaki kimyasal maddelerden etkilenmez.
Romalılar temiz ve pis su boruları yapımında çok miktarda kurşun kullanmışlardır. Bu boruların çoğu arkeologlar tarafından bulunmuştur. Kurşunun simgesi Pb harfleridir. Bazen saf kurşun kristallerine rastlanmakla birlikte doğada kurşun hemen her zaman diğer elementlerle birleşik olarak bulunur. En zengin kurşun kaynağı galen denilen cevherdir. Bunun içinde kurşun, sülfürle birleşik olarak bulunur. Serusit ve anglesit adı verilen cevherlerden de bir miktar kurşunelde edilir. Yeryüzünde kurşun Birleşik Amerika, Sovyetler Birliği, Avustralya ve Kanada’da üretilir.
Cevherlerden kurşun elde etmek için ilk önce kaya ve benzeri artıkları ayırarak cevheri voğunlaştırmak gerekir. Bunun bir yolu cevheri tanecikler biçiminde parçalayıp su ve terebentin yağıyla karıştırmaktır. Sonra bu kanşimdan bir hava akımı geçirilir. Havanın etkisiyle suyun sürekli hareket etmesi karışımı köpüklendirir. Cevher tanecikleri hava kabarcıklarına yapışır. Artık kayalar dibe düşer, kurşun cevheri yüzeye çıkar ve köpüğün üzerinden toplanır.
Daha sonra kurşun cevheri sülfürün çoğunu sülfür dioksit olarak ayırmak için havada tavlanır. Bu zehirli gazın artık madde olarak havaya bırakılması çevre kirlenmesine yol açar. Daha sonra cevher kok, kireçtaşı ve az miktarda demir tanecikleri ile karıştırılarak özel birmaden fırınında eritilir. Bu yöntemle yüzde 99′dan fazla bir oranda saf kurşun elde edilebilir. Bundan başka özel saflaştırma yöntemleriyle daha da saf kurşun
sağlanabilir.
Kurşun hemen hemen hiç bozulmaz, yok olmaz. içinde kurşun bulunan örneğin borular, kablolar, piller ve lehim gibi her şey daha sonra kullanılabilecek hurda kurşun elde etmek için işlemden geçirilebilir.
Kurşunun hem evde hem de endüstride kullanma yerleri vardır. En önemlilerinden biri elektrikbataryalarındadır. Kurşun bileşikleri yaygın bir biçimde boya endüstrisinde kullanılır. Çeliği ve demiri pasıanmaktan korumak için içinde kırmızı kurşun oksidi (sülyen) adı verilen bir bileşik bulunan boya kullanılır. Kurşun bileşikleri cam eşya yapıuıında ve seramik sırlamasında da kullanılır. Fakat kurşun bileşiklerinin yutulmamasına ve yiyeceklerle doğrudan temas etmemesine çok dikkat edilmelidir. Çoğu kurşun bileşikleri çok zehirlidir. Bu nedenle birçok ülkede içme suyu için kurşun borular kullanılmamaktadır. Ancak pis su boruları hala kurşundan yapılmaktadır.